Mijn Vitiligo in Vogelvlucht: Acceptatie

Dubbelop
Er zat dus niets anders op dan de vlekken de vlekken te laten.....

Wat in mijn 'voordeel' werkte om tot acceptatie te komen was dat er de nodige vervelende en ingrijpende veranderingen in mijn leven plaats vonden. Daar ging al mijn aandacht en energie naar toe. Dus had ik het ‘geluk’ om me niet meer zo met mijn vitiligo bezig te houden. 

De tijd tikte natuurlijk gewoon door net als de vlekken die maar bleven groeien. Soms was ik verbaasd dat ze ineens zo talrijk leken. Maar zoals ik me voorgenomen had om ze er te laten zijn bleef het haast bij een constatering van.....

 Ik zag uiteindelijk zelfs een landschap op mijn lichaam.

'Bewijs'
Het mooiste moment kwam echter september 2011 toen ik mijn visum voor India ging aanvragen. Een van de vele vragen die ik moest beantwoorden, was of ik uiterlijke kenmerken had. Mijn antwoord: Geen! 

s’ Avonds na het douchen keek ik in de spiegel en kreeg een onbedaarlijke lachbui. Haha, géén uiterlijke kenmerken? Ik? En die witte vlekken dan? Afijn, er zat niets anders op dan mijn aanvraagformulier opnieuw in te vullen. 

Dit was het ultieme bewijs: Acceptatie bereikt! 

Bijzonder
Tijdens een picknick op de heide gebeurde er iets heel bijzonders. We zaten lekker te genieten van de zon toen er een meisje zomaar bij op ons op het kleed kwam zitten. Ze kroop zo ongeveer tegen me aan en streelde mijn arm. Wat ben je mooi versierd zei ze. Dat ontroerde me enorm. Wat een geschenk gaf dat meisje me!

Acceptatie
Ik bedek mijn vlekken, mijn huid, wit of bruin niet meer. Het hoort bij me. Ik ben mezelf geworden en daar hoort mijn huid ook bij, want ik ben een geheel.

En weet je? Ondanks dat de vitiligo goed te zien is lijkt hij veel minder zichtbaar. Mensen zien mij als eerste en dan pas mijn huid. Het maakt dus wel degelijk uit hoe je er zelf mee om gaat. 

Anita