Mijn Vitiligo in Vogelvlucht: Inleiding

Zoals de titel al aangeeft wil ik over 'Mijn Vitiligo' schrijven.
Inderdaad 'Mijn Vitiligo' want ik kan alleen voor en over mezelf spreken.

Inleiding
Ik wil in een aantal verschillende blogs schrijven over Mijn Vitiligo. Ik ben bijna 54 jaar en heb al zo ongeveer 40 jaar vitiligo. Dat loopt, in dit geval dus niet als de bekende rode draad, maar als een witte vlek door mijn leven.

Lees met me mee hoe de eerste witte vlekjes ontdekt werden die zich in de loop der jaren uitgebreid en verspreid hebben tot een waar landschap over mijn lichaam. Mijn verwondering, berusting en uiteindelijk de volledige acceptatie ervan.

Pubertijd en Diagnose
De toen nog naamloze witte vlekjes leken zo maar ineens op mijn lichaam te zijn ontstaan. Ze waren er en groeiden aan beide kanten van mijn lichaam uit tot witte vlekken. Ik kon er niet meer onderuit. Samen met mijn moeder bezocht ik een huidarts die na het bekijken van de plekken meteen wist wat er aan de hand was. Helaas wist hij niet wat er tegen te doen was....Vitiligo....en het gaat nooit meer weg.

Hormonenspel in de loop van mijn leven
Toch had ik geluk dat de hormoonzalf die ik voorgeschreven kreeg aansloeg. De vlekken werden minder zichtbaar en leken zich niet meer uit te breiden. En ach, die paar grijze haren die ik eraan overgehouden had, nam ik wel voor lief. Genezen! Dacht ik.

Helaas was dit maar tijdelijk. Tijdens en met name na mijn zwangerschappen plopten de vlekken, geheel willekeurig weer op. Wat een teleurstelling!

In de loop der jaren heb ik van alles geprobeerd om van de vitiligo te 'genezen'. Lees: Ervoor te zorgen dat je de witte vlekken niet meer zou zien. Tot en met camouflage aan toe. Nou dat laatste vond ik pas echt confronterend. 

Van Camouflage tot acceptatie
Door de confrontatie met het bedekken en weer zichtbaar maken van de ontsierende witte vlekken was het verschil van hoe ik er uit zag, met en zonder camouflage make-up, zo groot dat ik aan mezelf moest wennen als ik in de spiegel keek. Ik liep dus met een masker op. Dat wilde ik niet. 

Ik denkt dat dit de eerste bewuste stap geweest is om tot acceptatie te komen van 'Mijn Vitiligo'.

Bloggen
Het is nu 2015 en ik heb een blogaccount aangemaakt om over mijn leven te schrijven waar vitiligo een onderdeel van is. Ik hoop hiermee mensen te kunnen bereiken die ook vitiligo hebben. Mensen die wel weer iemand kennen met vitiligo of juist helemaal niet.

Mijn uiteindelijke ervaring is: dat je uiterlijke kenmerken er dus inderdaad niet toe doen. Je hebt er geen invloed op. Hoe je er zelf mee omgaat bepaalt in welke mate je er last van hebt, welke invloed het op je leven heeft. 

Wie weet voegt mijn verhaal iets positiefs toe.

Anita